Dziura nad Mylną – jaskinia w Dolinie Kościeliskiej
Dziura nad Mylną, znana również jako Grotka z Krzakiem, to niewielka jaskinia położona w Dolinie Kościeliskiej, w Tatrach Zachodnich. Oferuje ona nie tylko ciekawe formacje geologiczne, ale także bogaty ekosystem roślinności. Jej lokalizacja na wysokości 1150 metrów n.p.m. sprawia, że jest to miejsce atrakcyjne dla turystów i miłośników przyrody. Jaskinia ma długość 25 metrów oraz deniwelację wynoszącą 2 metry, co czyni ją obiektem wartym odwiedzenia podczas górskich wędrówek.
Opis jaskini
Dziura nad Mylną charakteryzuje się prawie poziomym korytarzem, który stopniowo zwęża się w miarę oddalania od wejścia. Po kilkunastu metrach turyści napotykają trudny do pokonania zacisk, który prowadzi do niewielkiej salki znajdującej się w zawalisku. Ta sala jest interesującym miejscem do eksploracji, chociaż nie oferuje spektakularnych formacji naciekowych. Na południe od sali rozciąga się 2-metrowa szczelina, natomiast na północ korytarz wznosi się ku górze, kończąc swój bieg bez dalszego wyjścia.
Geologia jaskini
Geologicznie Dziura nad Mylną należy do typowych jaskiń tatrzańskich, które powstały w wyniku procesów erozji i działania wód gruntowych. Warto zauważyć, że w tej jaskini brak jest rozbudowanej struktury naciekowej, co czyni ją wyjątkową w porównaniu do wielu innych tatrzańskich grot. Jedynym widocznym elementem wapiennym jest niewielka ilość mleka wapiennego występującego w salce. Mimo tego, jaskinia ma swoje walory estetyczne i przyrodnicze.
Flora i fauna jaskini
Dziura nad Mylną stanowi również miejsce dla różnorodnej roślinności. W okolicach otworu oraz w obszernym przedsionku jaskini rozwija się bujna flora, co świadczy o wilgotnym mikroklimacie panującym wewnątrz i wokół niej. Roślinność ta przyciąga nie tylko turystów, ale także różne gatunki owadów oraz małych zwierząt, które mogą znaleźć schronienie w tym specyficznym ekosystemie.
Przykłady roślinności
Wśród roślinności występującej wokół Dziury nad Mylną można spotkać wiele gatunków typowych dla tatrzańskiego krajobrazu. Warto zwrócić uwagę na mchy oraz porosty, które są charakterystyczne dla tego typu obszarów. Ich obecność świadczy o czystości środowiska oraz sprzyjających warunkach do wzrostu. Rośliny te pełnią ważną rolę w ekosystemie, a ich różnorodność może zaskoczyć każdego odwiedzającego.
Historia odkryć
Dziura nad Mylną była znana już od dawna, jednak jej pełne zbadanie miało miejsce dopiero w XX wieku. Pierwszy plan i opis jaskini sporządził Kazimierz Kowalski w 1953 roku. Dzięki jego pracy zaczęła ona zyskiwać na znaczeniu wśród speleologów oraz turystów. W dniu 17 lutego 1977 roku doszło do istotnego odkrycia – Władysław Wilk oraz Andrzej Kobyłecki przeszli przez zacisk i odkryli nową salę wewnętrzną.
Nowe badania i dokumentacja
W kolejnych latach Dziura nad Mylną stała się przedmiotem dalszych badań. We wrześniu 2008 roku Iwona Luty przy współpracy z Piotrem Burkackim sporządziła nową dokumentację jaskini, która miała na celu dokładniejsze zbadanie jej struktury oraz warunków panujących wewnątrz. Badania te są kluczowe dla ochrony tego cennego obiektu przyrodniczego oraz dla przyszłych pokoleń miłośników Tatr.
Zakończenie
Dziura nad Mylną to fascynujący element tatrzańskiego krajobrazu, który zasługuje na uwagę zarówno ze względu na swoje walory geologiczne, jak i przyrodnicze. Choć nie jest to jedna z największych jaskiń Tatr Zachodnich, jej unikalna struktura oraz bogata flora sprawiają, że jest to miejsce warte odwiedzenia. Odkrycia dokonane przez speleologów pomagają nam lepiej zrozumieć ten naturalny skarb i docenić jego znaczenie dla lokalnego ekosystemu oraz turystyki górskiej.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).